Tijd

Trouwens, lieve kijkbuiskinderen, het is al geruime tijd geleden dat ik hier iets heb geschreven. Het is namelijk zo dat telkens als ik van iets bevlogen raakte er onvermijdelijk een moment kwam dat ik het opeens helemaal niks meer vond, zoals muziek maken, tekenen, schrijven in een online dagboek… En dan liet ik het ook vallen, wat het ook was, en hoe succesvol het ook dreigde te worden (…). Nu echter hoop ik dat ik dit los kan laten en eindelijk een beetje normaal kan gaan doen. En leren schrijven, m’n gedachten verwoorden. Want nu mijn ziekte me bij de pure en rauwe essentie van het leven brengt, wil ik mijn inzichten ook graag delen, door te schrijven. En dit ook met een gevoel van enige urgentie…

Pff…

Mijn stilte hier was ook te wijten aan mijn ziekte. Er is in de tussentijd weer heel wat gebeurd. Kort en goed: mijn slokdarm zit nu 100% dicht door littekenweefsel. Ik leef nu van sondevoeding; afgelopen augustus heb ik een nieuwe buiksonde gekregen. De operatie kwam veel te laat door fouten van het ziekenhuis; ik ben toen sterk ondervoed geraakt en ik ben dat nog altijd niet te boven. Er wacht een ingrijpende operatie in het AMC, maar de chirurg durft het pas aan als ik sterk genoeg ben.

Feitelijk bevind ik me nu in een onmogelijke situatie. leven met een pompje is geen volwaardig bestaan, integendeel. Iedereen eet en drinkt, behalve ik. Dit blijft ongemakkelijk, wat ik ook verzin. Natuurlijk ben ik blij dat ik er dankzij dat pompje nog ben, maar feitelijk is het een zware handicap. Ik zit vast aan een soort mechanische placenta. Ik moet zorgen dat ik dagelijks 3000 Kcal. binnenkrijg, maar ik heb er grote moeite mee. Als ik dit namelijk niet voor elkaar krijg, dan gaat de operatie niet door. De riskante en zware operatie. De operatie waarbij in 50-85% van de gevallen de kanker weer terugkeert. De operatie met grote kans op complicaties, de operatie met een lang revalidatietraject. Dit alles motiveert me niet bepaald, nog afgezien van het feit dat mijn darmen duidelijk grenzen blijken te hebben. Ik zit dus aan alle kanten klem. Er is dus zeker een kans dat ik niet lang meer leef, en dit zet voor mij de boel ook op scherp – dus, hallo, waar gáát het nou om?

Daarom wil ik hier toch graag even melden dat waar het me echt om gaat niet van fysieke aard is. Het gaat me om het ontdekken wie ik echt ben, en geestelijk wakker te worden… En dan kan ik wel dragen wat op mijn weg komt.

Een pompje, bijvoorbeeld. 🙂


Eén antwoord op “Tijd”

  1. Bijzonder verwoord je innerlijke processen .
    Op het scherp van de snede !!!
    Prachtige toepasselijke foto !
    Ja waar gaat het eigenlijk om in ons Leven ?
    That`s the question.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.