Tja, die Cursus…

Een Cursus in Wonderen – wat een vreselijk boek. Al voor het eerste hoofdstuk hebben ze me helemaal op de kast. Hoezo heeft ‘Jezus’ dit hele boek gedicteerd aan nota bene een Joodse mevrouw? We weten toch intussen wel hoe het zit met Joden en Jezus? En dan de arrogantie dat de Cursus een ‘correctie’ wil zijn op het traditionele christendom, want volgens de Cursus is dat toch wel behoorlijk de mist in gegaan door toedoen van de kerk. En dan uit het volgende; hoezo is liefde alomvattend? Je kan toch wel zien aan de toestand in de wereld dat dit niet zo is?

Uit de inleiding:
‘Het tegendeel van liefde is angst, maar wat alomvattend is kent geen tegendeel. Deze cursus kan daarom heel eenvoudig aldus worden samengevat:

Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.

Hierin ligt de vrede van God.

Wat een onzin. Ja, makkelijk relaxen daarboven, God is liefde, en verder is er niks, en wij hier beneden maar de kastanjes uit het vuur halen terwijl we niet eens bestaan.

Maar serieus, de Cursus heeft op mij grote invloed gehad, misschien juist omdat het boek voortdurend weerstand oproept. Je kan de Cursus niet bestuderen als een ´normaal´ religieus boek, je moet de inhoud ondergáán, van kaft tot kaft, en dan nog eens… En dan is er een kans dat er af en toe een kwartje valt…

Eén antwoord op “Tja, die Cursus…”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.